postheadericon Gleby zwietrzlinowe

O wydajności użytków zielonych na tych glebach decyduje typ gleby, który zależy od skały macierzystej, stosunki wodne oraz jej głębokość. Bardzo płytkie gleby zwietrzelinowe wobec bardzo dużych opadów cierpią na nadmiar wilgoci, a wobec tego skłonne są do zabagnienia się, zwłaszcza że możliwe jest tylko powierzchniowe ich odwadnianie. Przy utrzymującej się suszy bardzo szybko występuje niedobór wody, gdyż brak tu podsiąkania wody z podścielających glebę niezwietrzałych skał. Na bardzo płytkich glebach zwietrzelinowych trudno jest więc uniknąć wyraźnych różnic w wysokości osiąganych plonów. Pomimo tego użytkowanie zielone gleb zwietrzelinowych położonych powyżej 600 m nad poziomem morza jest zarówno ze względów organizacyjnych, jak i ekonomicznych znacznie lepsze aniżeli orne, które nie jest w stanie zapewnić rentowności przy stosunkowo wysokich nakładach, a małych i niepewnych plonach. Tak bardzo wątpliwa rentowność chłopskich gospodarstw górskich może być znacznie podniesiona, jeżeli się przejdzie z gospodarki polowej na wyłączne użytkowanie zielone. Nie dające się uniknąć wahania plonów z użytków zielonych mogą być bez trudności wyrównane przez odpowiednie rezerwy paszy nagromadzone w kiszonkach. Gospodarka na górskich glebach zwietrzelinowych ogólnie biorąc stoi jeszcze na bardzo niskim stopniu rozwoju. Jedynie nieliczne spotykane wyjątki, jak np. w Eijel, świadczą o tym, że ogromne rezerwy zarówno plonów, jak rentowności tkwiące w zagospodarowaniu użytków zielonych umożliwiają poprawę sytuacji górskich gospodarstw chłopskich. Użytkowanie zielone w naszych górach jest ogromnie utrudnione na skutek bardzo niedogodnych warunków komunikacyjnych w samym gospodarstwie, gdyż prawie wszędzie lokalizacja wsi wytwarza tak dalekie odległości użytków zielonych od podwórza, że ich intensywne użytkowanie, np. jako pastwisk przemiennych, jest niemożliwe.

None found.

Comments are closed.