postheadericon Bonitacja

Bonitacja użytków zielonych w niemieckiej klasyfikacji gleb różni się więc od bonitacji użytków ornych, gdyż w tym wypadku mniejszą wagę przywiązuje się do substancji glebowej, a na pierwszy plan stawia się stosunki wodne i klimatyczne. Podstawą wyceny substancji glebowej jest typ gleby oraz jej klasa. Przy bonitacji użytków zielonych ogranicza się jedynie do czterech typów gleb, a mianowicie: piasku, gliny, iłów oraz torfu, przy czym nie odróżnia się torfów niskich od wysokich. Przyjmuje się jedynie trzy klasy gleb, których charakterystyka pokrywa się w dużej mierze z klasami przyjętymi w bonitacji ziem ornych. Podczas gdy przy ustalaniu wskaźnika glebowego użytków polowych zakłada się normalny klimat, to przy bonitacji użytków zielonych wyróżnia się 4 rejony klimatyczne oznaczone literami a, b, c i d. Podstawę do zaszeregowania do odpowiedniego rejonu klimatycznego stanowi przeciętna roczna temperatura, a mianowicie przyjęto dla najlepszego rejonu klimatycznego przeciętną roczną temperaturę wynoszącą co najmniej 8°C, a najgorszego — niższą od 5,6°C. Rejony klimatyczne mówią o długości okresu wegetacyjnego i dyspozycyjnej sumie ciepła, a obie te cechy przesądzają o liczbie możliwych do uzyskania pokosów. Zgodnie z tym w rejonie klimatycznym a uzyskuje się trzy pokosy, a w najmniej dogodnym rejonie d — tylko jeden, i to bez pastwiska po nim. Jest nieco dziwne, że miarą, według której zaszeregowuje się użytki zielone do odpowiedniego rejonu klimatycznego, jest długość okresu wegetacyjnego, gdyż po pierwsze w takim samym prawie stopniu przesądza on o plenności użytków zielonych jak i polowych, a po drugie wydatny wpływ klimatu na potencjał produkcyjny użytków zielonych w mniejszym stopniu znajduje swój wyraz w stosunkach cieplnych, a w znacznie większym w stosunkach wilgotnościowych.

None found.

Comments are closed.

na naszej stronie